Lang leve de televisieliefde!

Ik weet niet waarom ik mezelf telkens weer door de emotionele malaise sleep die Anita met zich meebrengt, maar ik doe het. Niet om Anita, niet om de oude mensen die elkaar in de armen vallen, maar ik denk omdat ik graag kijk naar liefde.

Niet als in: laten we naar geconsumeerde liefde kijken en ‘Big Dicks deel III’ opzetten (ik weet niet zeker of die bestaat) (oké, eigenlijk wel ik heb het gegoogled, je hebt er zelfs varianten van zoals Aziatisch, donker etc.) nee, ik bedoel pure liefde. Onmogelijke liefde, oude liefde, echte liefde, bijna getrouwde liefde, langeafstandsliefde, dat soort onzin. (ik geef het toe, de enige reden dat ik het onzin noem is omdat mijn liefdesleven nu een vast krekelorkest heeft opgebouwd met allemaal ronddwarrelende hooibalen als publiek)

Ik vind het heerlijk als een uit de klei getrokken Hollandse al haar spullen pakt en in een dorp gaat wonen waar het 40 graden is in de schaduw, maar je toch totaal bedekt moet zijn. Normaal zou ik denken: ‘Jij idioot, waar ben je mee bezig?’ Maar dan zie je haar samen met haar woeste nomade en snap je het. Je betrapt jezelf erop dat je denkt: ‘Voor die bloedjegeile kamelentemmende hetert zou ik ook verhuizen naar de andere kant van de wereld.’

Maar even over Anita, waar dit hele verhaal mee begon, Anita moet ik soms gewoon even uitzetten. Dan handle ik het niet meer. Het verschil tussen ‘Grenzeloos verliefd’ (daar had ik het net over met die nomade) en ‘Memories’ is namelijk dat ze bij die laatste niet altijd allebei even verliefd zijn. Kijk, die grenzeloze liefde loopt ook wel een uit op kamelenstront, maar dan zie je tenminste wel eerst de speelse blikken en de verstrengelde handjes. Dan is de break-up slechts een bevestiging van het vreselijke beeld dat je als kind van gescheiden ouders hebt van de liefde.

Een vrouw die kilometers met de trein of het vliegtuig reist om haar lang verloren liefde nog eens op te zoeken vind ik mooi. Hoe ze dan vertelt over hoezeer ze in vuur en vlam stond bij een eerste aanraking en hoe hij haar voor het eerst in haar leven ‘vrouw’ liet voelen, prachtig. Ik snik nu al. Maar als je de man in kwestie dan in beeld hoort zeggen dat het voor hem slechts vriendschap was, tja, dan breekt mijn hart. Dat gaat zelfs mijn horrorscenario’s te ver. Arme vrouw! Reist zich drie keer in de rondte om later op tv terug te zien dat het allemaal voor Jan Lul was en de beste man niet de gevoelens deelt. Dat is gewoon cru. Ronduit leedvermaak. En leedvermaak, daar zijn programma’s over de liefde niet voor gemaakt.

Het seizoen van ‘Memories’ is nou afgelopen en daarom vind ik eigenlijk dat Anita een goeie kans heeft om het volgende seizoen anders aan te pakken. Daarom een kleine kattenbel aan Anita.

Beste Aniet,

Moet je luisteren. Ik ben een wanhopige studente die bij gebrek aan een televisie graag op uitzendinggemist jouw programma kijkt. Ja, ik huil, ja God wat een interviewtechniek, jeetje, wat een leuk tijdverdrijf, maar moet je kijken. Misschien is het, om in de sfeer van de liefde te blijven, een strak plan ook wat meer naastenliefde in je programma te verwerken. Leuk, die gefaalde liefdes die elkaar opzoeken, maar kies nou gewoon degenen die wel hetzelfde voelden of voelen voor elkaar. Denk een beetje aan je medemens. Aan die mevrouw die straks nog harder dan ik zit te huilen voor de buis, terwijl ze de liefde van haar leven hoort zeggen dat hij het slechts als een hele goeie vriendschap zag. POEF Anita, POEF, daar gaat de grote liefdesillusie van die vrouw. Wie ben jij om dat van iemand af te pakken?

Goed, voordat ik schriftelijk uit mijn poezelige slofjes schiet, zeg ik: denk er even over na. Het zou mij in ieder geval helpen om de schade die jouw programma heeft aangebracht in mijn alreeds geschade vertrouwen in de liefde te herstellen. Dan is het gewoon weer zoals romantische herinneringen horen te zijn: snikken om ware liefde.

Alvast hartstikke hartelijk bedankt,

Maya

gesprekken die door heel Nederland worden gevoerd

De een-slimme-meid-is-voorbereid types

'Wat een weer.'
'Nou, heerlijk, wie had dat nog gedacht hè?'
'Als het maar niet wordt als vorige zomer.'
'Och, nee, wat een drama.'
'Ja, dat was niet niks. Eerst zon, daarna alleen maar regen. Gelukkig vertrek ik dit jaar naar het buitenland.'
'Ik ook. Heb nog steeds nachtmerries van de vakantie naar Drenthe vorige zomer. We zijn wel drie keer met tent en al weggespoeld.'
'Echt? Wat erg joh.'
'Als ik mijn ogen dichtdoe, voel ik de natte sokken in mijn lekke kaplaarzen nog steeds.'
'Drama.'
'Ja.'
'Maar wat een weer hè?'
'Heerlijk, wie had dat gedacht.'

De mooi-de-wereld-is-mooi-zo-mooi-zo-mooi-zo-biebahboebah-beestig-mooi types (snap je deze niet, dan heb je niet genoeg Studio100 gekeken in je jonge jaren)

'Zo, jij hebt ook al een lekker kleurtje.'
'Ja, hè? Gister even in de tuin gewerkt. Ben daar helemaal niet zo van, maar met dit weer, heerlijk.'
'Ik weet het. Was van de week op het strand met de hond. Lekker even uitwaaien met de zon op je bol. Daar word je toch vrolijk van?'
'Bijna net zo vrolijk als van een rosébiertje op het terras.'
'Inderdaad, we boffen maar.'
'Nou, hè.'
'En die zonnebank is ook niet nodig.'
'Nee, je hebt al zo'n een lekker kleurtje.'

De ik-laat-me-mooi-niet-gek-maken types

'Die zon doet gekke dingen met mensen, Anja.'
'Ik weet het. Iedereen doet meteen alsof de wereld een mooiere plaats is. Door een klein beetje zon. Achterlijk gedoe.'
'Precies, ik hoor ze nog wel als het net als vorig jaar vanaf juni alleen nog maar regent.'
'Ha! Ja, dat zou wat zijn. Dan is de wereld ineens zo mooi niet meer.'
'Nee, dat bedoel ik, maar die van mij is dan geen spat veranderd hoor!'
'Die van mij ook niet, wij laten ons niet gek maken.'

De iedereen-kijkt-naar-muuuhh types

'Ik word zo blij van dat zonnetje.'
'Ik ook joh. En het is helemaal niet koud. Heb gister lekker op het balkon van Frits gelegen.'
'Heerlijk, ik in de tuin.'
'Dat durf ik niet meer. Kijk, ik hou niet van strepen hè, het moet allemaal een beetje egaal. Nou hou ik op het strand m'n bikini wel aan, maar thuis gaat alles uit hoor.'
'Echt waar?'
'Jaaahaa, alleen ik heb een buurman..'
'Och, een gluurder, zul je altijd zien.'
'Joh, ik heb gewoon geen privacy in mijn eigen tuin!'
'Belachelijk!'
'Vind ik dus ook. Ik bedoel, moet ik mijn tuin gaan afdekken, omdat ik toevallig nog drie verdiepingen boven me heb wonen? Ik vind dat je elkaar gewoon een beetje rust gunt.'
'Wat je zegt.'
'Smerig ventje.'
'Bah.'

De ik-zoek-ruzie-om-kleine-dingen types 

'Lekker weertje hè?'
'Ja, fantastisch.Ik vind het ook helemaal niet koud.'
'Nou, ik vind het in de schaduw nog best frisjes hoor.'
'Ja? Ik vind het meevallen.'
'Nee, ik niet, we moeten niet overenthousiast worden hè.'
'Overenthousiast niet, ik vind gewoon dat je dankbaar moet zijn voor dit soort weer in maart.'
'Als het aanhoudt tot augustus, dàn ben ik enthousiast.'
'Beetje laat.'
'Beetje realistisch.'

daar is ie weer

Dames en heren,

ik heb jullie er ondertussen mee doodgegooid, maar dat interesseert me vrij weinig. Hier gaan we voor de laatste ronde:

Een vrolijke Amerikaan die sinds twee en een half jaar in Amsterdam woont en zich daar met van alles en nog wat bezig houdt. Het is een man met een duidelijke visie op zowel de Amerikaanse politiek als op de kunst van het vrouwenversieren. De Hollandse vrouw heeft voor hem geen geheimen meer en hij na deze drie wonderbaarlijke minuten niet meer voor ons.

Give it up for: The Chadman.

Houdt u bij het kijken van dit filmpje alstublieft rekening met alle bloed, zweet en tranen die hierin hebben gezeten, met daar bovenop een dramatische afbraak van mijn liefde voor het liedje 'home'. Dat nummer kan ik sinds de 6 slopende dagen die in de montage hebben gezeten niet meer horen zonder in blinde paniek te denken 'waar is mijn stem?' 'waar blijft de voice-over?' 'NEEEE, hij is niet wéér gewist, alsjeblieft niet!' Je snapt: dat nummer wordt in mijn Utrechtse paleisje niet meer gedraaid.

Paulien, bedankt

Ik ben fan van Paulien Cornelisse. Okè, na het lezen van 'Taal is zegmaar echt mijn ding' kun je nooit meer een normaal gesprek voeren zonder jezelf continu de dingen te horen zeggen waar Paulien zich zo aan ergert, maar alles went. Althans, dat hoop je. Nu is het alleen zo dat ze in 'En dan nog iets' iets heeft geschreven wat een gevolg voor mij heeft meegebracht waar niet aan te wennen valt.

Dat zit zo: ik heb een kat. Een grote, dikke, kwijlende kat die nooit weet of ze nou binnen of buiten wil zijn en daarom om de haverklap tegen 't raam staat te rijden. We hebben haar al elf jaar en het beest is onderdeel van ons gezin geworden. Niet in die mate dat we haar op de kerstkaart zetten met zo'n gestempeld pootje eronder, maar ze hoort erbij. Haar naam is Streepje.

Nou blijkt Paulien Cornelisse ook een kat te hebben. Een jonkie nog. Die toevalligerwijs ook Streepje heet. En ik wou echt, serieus, dat dat niet het geval was.

'Ik heb een nieuwe kat. Ze heet Streepje. Meteen in de eerste week dat ik haar had, zei iemand tegen mij dat die naam hem deed denken aan geschoren schaamhaar. Sindsdien noem ik Streepje Streep.' - Paulien Cornelisse in 'En dan nog iets'

Bedankt, Paulien.

Ik zie sinds jouw briljante opmerking niet meer mijn oude vertrouwde kat waar ik zo lekker mee kan knuffelen. Nee, ik zie een geschoren schaamhaar met kwijl aan de lippen die tegen het raam aan staat te rijden. Ik kan je vertellen dat je daar krijg nou niet per sé knuffeldrang van krijgt. Dus namens mijn ondertussen vereenzaamde kat en mijzelf:

serieus Paulien,

BEDANKT.

geef me chocola

Ik had graag in de zaal gezeten. Ik had zelfs mijn geliefde cabaretles aan de kant gezet om de gezichten van het publiek te zien toen onze oerhollandse uit de klei getrokken Rifaella (wilde Rihanna en Raffaëlla samenvoegen en daar een sensationele naam van maken, maar het wil niet lukken, daarom dit nichtje van rivella) in haar stoeipoezenpak het podium betrad. Dat moet me het moment wel zijn geweest. Ik denk dat bij het oudere publiek de bloeddrukken tot ongekende hoogtes schoten en de homo's blij waren met hun eigen (slappe aftreksel van) Rihanna.

Toch wil ik even iets kwijt aan deze beste, amper in kleding gehulde, meid:

Luister,

ik ben er ook gek op. Sterker nog: ik lust er wel pap van! Maar om er nou zoiets over te zingen vind ik onterend. Deze substantie heeft menig vrouw door haar maandelijkse feestje geloodst en dat verdient geen songfestival sensatie in lelijke rode sokjes. Zoiets verdient odes, poëzie, kleinkunst, kunst in het algemeen, proza, literatuur, gebeden, offers, maar meer dan dat alles verdient het respect. En dat heb jij het niet gegeven. Je maakt het bijna belachelijk zelfs. Wij vrouwmensen vinden het allemaal heerlijk, maar niemand, ik herhaal NIEMAND, vindt chocolade zó lekker. Het gaat te ver. Je maakt een satire van iets dat zoveel vrouwen steun heeft geboden in zware liefdesverdriet tijden. Dat kun je niet maken Riha.. Rafaëlla! Daarbij zou ik het onwijs waarderen als je me het nummer van je styliste stuurt. Dan schiet ik die even af voor je. Nee, geen weerwoord, het zal gebeuren. Dat zijn namelijk de dingen die je overhebt voor je medemens. Uit waardering. Dat doe je in zulke gevallen gewoon. En liedjes schrijven over chocolade en daarbij dansen als een valse pussykat, dat doe je niet.

Ik geef het advies graag, maar mocht je nou echt iets terug willen doen:

stuur maar een doos Merci's, dan kan ik die jankend uit plaatsvervangende schaamte opeten terwijl ik jou zie bedelen om een chocolaatje.

doe de Rutger

Er zijn weinig momenten waarop ik een Rutger-Castricumpje wil doen. Dat is een moment waarop je een medemens echt totaal in de zeik neemt en indirect voor lul zet. Ik heb die neiging niet zo, ben vaak vrij medemenslievend, maar er is één ding dat de Rutger in mij doet opleven.

Als iemand mij als een mongool behandelt.

Je hebt van die mensen die omdat je een meisje bent, of een serveerster, of blond, of ja, geen idee eigenlijk waarom, je benaderen alsof je niet helemaal goed in je bovenkamer bent. Zo heb ik ooit een jongen gehad die in de Merz op een super drukke en luidruchtige avond een biertje bestelde. Ik verstond de beste man niet door de dubbele tong en binnenmondsheid, dus ik zei: 'sorry?' Waarop de jongen een tap beweging maakte en zei: 'Zjee weet wel, dat gele spul dat uit die tap daar bij jullie komt, een bieeerrrtsjjee.' Alle mannelijke vrienden aan de tafel begonnen te lachen en ik voelde Rutger vanuit mijn tenen omhoog kruipen.

Eerst dacht ik: jouw hoofd gaat door mijn dienblad, hoe hard ik ook moet slaan en hoe onmogelijk het ook is. Mijn tweede gedachte was: Maya, geweld lost niks op. (goed eigenlijk hè?) Dus zei ik: 

oooooohhh, een biertje, ja, daar heb ik wel eens van gehoord inderdaad. Een biertje dus. Had dat meteen gezegd! Door je dubbele tong, gestamel en het feit dat articuleren blijkbaar niet een van je grootste talenten is, had ik niet helemaal door wat je zei. Maargoed, ik neem je niks kwalijk en zeg: neem nog zo'n lekker tappie!

Een vriendelijke lach erbij en de mannen lachten dit keer de kant van de rood wordende jongen op.

Erg sterk ben ik er niet in, want ik had 10.000 betere antwoorden kunnen bedenken, maar ik voelde de jongeheer van de desbetreffende jongen krimpen met zeker een centimeter, dus ik was wel tevreden.

Soms voel ik Rutger ook opkomen bij mensen die geen slechte bedoelingen hebben. Mensen die gewoon, simpelweg, een hele domme vraag stellen. Dit gebeurde mij afgelopen week bij de apotheek. Misschien wat persoonlijk, maar ik kwam daar mijn spiraal ophalen. Een doos van zeker een halve meter werd op de toonbank gelegd en ik voelde het bloed uit mijn gezicht wegtrekken.

De vrouw achter de toonbank keek mij vriendelijk aan, legde haar hand voorzichtig op de doos en zei (serieus): 'ik neem aan dat je een afspraak bij het ziekenhuis hebt?'
Ik moest mezelf beheersen, want deze vrouw bedoelde het niet vervelend, maar och man wat had ik graag gezegd:

'Nee hoor. Nee, nee, ik zet hem altijd zelf. Ja, weetje mevrouw ik ben heel lenig geboren. Dus alles wat je dan nog nodig hebt is een handspiegel en een tube Pjur en tot je elleboog erin. De eerste keer deed zeer en ik heb hem ook wel eens door mijn zusje laten zetten, omdat ik toen last had van mijn rug, en dat is gaan zweren, zwéren, dat wil je niet weten. Heel dat ding kwam er twee weken later uitzetten. Daar moest ik wel even van bijkomen, maargoed, dan herstel je een maandje en probeer je het opnieuw. Ik denk altijd: niks wat zo'n mannelijke gyneacoloog met mijn vriendelijke liefdesgrot kan, dat ik zelf niet zou kunnen. Dus onder dat motto, nee, geen afspraak, maar bedankt en fijne dag nog!'

Hup die doos onder mijn oksel en fluitend de apotheek uit.

Ik heb het niet gedaan. Achteraf spijt. Ik mompelde wat flauwtjes 'ja, ik ben niet van plan hem zelf erin te jassen mevrouw' en liep toen met een vriendelijke 'bedankt hoor' de apotheek uit.

Dat is namelijk het grote verschil tussen de Rutger á la Maya en de ekte, ekte:

mijn Rutger kan zich verdomd goed beheersen.

wees eens meer als Robin Hood

Beste Jij,

ik ben Maya (mijn achternaam doet er niet toe). Ik zat afgelopen maandagmiddag te lunchen in de Hema met mijn vriendin Ramona (ook haar achternaam gaat je niks aan). We hadden elkaar al even niet gezien en na een innige omhelzing gingen we zitten met een hotdog en Ramona's favoriet: een broodje kaas. (hoezo fantasieloos, wie ben jij om te oordelen?!)

We begonnen te kletsen over mensen, dingen, gebeurtenissen, onzekerheden, genânte momenten, nougoed, je kent het wel. Nadat alles eruit was gegooid en wij weer helemaal op de hoogte waren van alle intriges van de afgelopen weken, stonden we op. Ramona mompelde dat ze haar mobieltje niet kon vinden, maar ik schonk er weinig aandacht aan.

Om mijn reactie te begrijpen moet je weten dat ik vriendinnen ben met Anne. Anne wordt in de volksmond ook wel 'HEELP KUTKUT IK BEN MN SLEUTELS KWIJT!' genoemd. Ik heb de zinnetjes 'hij zit in je jaszak' 'kijk nog maar een keer in je tas' 'heb je het voorvakje al gecheckt?' vaker gezegd dan voor een mens goed is. Ze vindt ze altijd terug op de welbekende plekken en ik laat me niet meer zomaar meeslepen naar alle winkels waar we het afgelopen half uur zijn geweest. Dit gebeurde in het begin namelijk aan de lopende band en uiteindelijk was ik, lui als ik ben, de onnodige lichaamsbeweging zat en ging niet meer in op de hysterie.

Maar, terug naar de Hema. Ramona's mompelen was ondertussen onrustig geschreeuw geworden en ik begon me eraan te irriteren. Ik besloot mee te zoeken door de tas, jas, broekzak, jaszak, kontzak (intiem moment), etc. Ik kroop onder de tafel, keek op het zitje van de stoel, checkte de omgeving, liep de hele weg door de Hema terug, maar nergens een telefoon. Op dit punt begon ik me pas écht zorgen te maken. Ramona was ondertussen nog maar een inch verwijderd van een flinke hyperventilatie, dus ik was er nog rustig naast, maar het voelde niet goed. Ik belde haar telefoon. Hij ging over, maar er nam niemand op. (jij laffe schoft van een vent!)

Om een lang verhaal kort te maken zaten Ramona en ik een half uur later op het stoepje voor de bibliotheek. De telefoon was uitgezet (jij laffe schoft van een vent!), het sigaretje bijna op en het besef gekomen.

Gejat.

Jij hebt de telefoon van mijn vriendin Ramona gejat. Waarschijnlijk zonder na te denken over de gevolgen. En om die even op een rijtje te zetten en jou aan je verstand te brengen wat je allemaal wel niet hebt aangericht, heb ik de moeite genomen een klein lijstje te maken:
- Ramona is een student, een STUDENT, die heeft geen pingping. Waar the fuck gaat zij doekoes (voor het geval je een gangster bent, probeer ik rekening te houden met de manier van praten) vandaan halen om een nieuwe tellie te kopen?
- Je hebt een prachtige maandagmiddag in Utka voor 2 mensen zwaar verkloot.
- Ik voel me het grotendeel van de tijd al een sukkelig blondje, maar het feit dat ik tegenover Ramona heb gezeten terwijl haar telefoon uit haar jaszak werd gejat en ik niks door heb gehad, dat slaat alles. Ofwel: zwaai maar met je handje naar mijn eigenwaarde.
- Wij hebben op onze patta's met ijskoude voetoes kilometers afgelegd om ons gezellige shopmiddagje nog eens ongezellig over te doen. Afstervende tenen alles. 
- Ouders zijn belangrijk en die kan Ramona nu niet bellen. Dankzij jou weten twee mensen in Spikri niet hoe het met hun dochter gaat. 
- Zelfs de politie (hier is ook een gangsterwoord voor, maar ik kan er niet opkomen) kon weinig voor Ramona betekenen aangezien die met de brrriljante oplossing kwamen dat als ze haar telefoon kon traceren via internet, ze er niet zelf op af moest gaan, maar hen moest bellen voor bijstand. (HOE dan?)
- Vanavond had ik Ramona willen whatsappen over deze blog, hoe het met haar ging en hoe laat ze klaar was met werken en guess what: dat kan nu niet. Geen late night meeting voor mij en geen 'yess er wordt aan me gedacht' voor haar.

Ik hoop dat je nu met je hoofd op je toetsenbord bonkt van schaamte en zelfwalging, maar mocht dat niet zo zijn en beslis je de rest van je leven toch echt mensen te blijven beroven, dan heb ik nog een laatste tip:

wees meer als Robin Hood. Ten eerste: dan toon je meer ballen. In het Hema restaurant een smartphone jatten vind ik niet zo heldhaftig als in 't Gooi iemands Ferrari kapen. Ten tweede: die mensen kunnen het hebben. Ramona niet. Studenten niet. 

Verder nog een kleine uitbarsting uit egoïsme (het moet eruit voordat ik het op iemand anders afreageer): vuil, eikelig, rottend stuk testikel dat je er zit. Blijf verdomme met je poten van andermans spullen af! Denk je dat je moeder trots op je is? En nou niet piepen dat ik zomaar aanneem dat je een man bent en dat dat discriminerend is. Wij waren twee vrouwen in crisis en die mogen onredelijk zijn. Dat is een ongeschreven wet uit het Wetboek der Ongeschreven Vrouwen Wetten.*

KLOOTZAK, KLOOTZAK, KLOOTZAK. IK HOOP DAT JE DIE TELEFOON NOG NIET AAN DE STRAATSTENEN KWIJT KUNT EN BRAND IN HEL.

Groetjes,

Maya




* hierin is bijvoorbeeld ook opgenomen dat een vrouw tijdens haar zwangerschap augurken met pindakaas mag eten en haar man dan nog steeds tegen haar opgezwollen enkels en mondhoeken voor pindaprut moet zeggen dat ze er helemaal niet dik uitziet, maar nog net zo sexy is als eerst.